از برلین تا بناب

خاطرات یک پزشک

" رنجنامه "

به نام حضرت دوست که چشم امیدمان به اوست

 

خسته ام از آرزوها، آرزوهاى شعارى

شوق پرواز مجازى، بال هاى استعارى

لحظه هاى کاغذى را روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانى، زندگى هاى ادارى

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزى، باد خواهد برد بارى

روى میز خالى من، صفحه باز حوادث

درستون تسلیت ها، نامى از ما یادگارى

(قیصرامین پور)

 

سلام بر عزیزان جان و محفل نشینان همدل و همراهم. دوستانیکه هفتۀ پیش در جمع محفل خاطره گوئی مان حضور داشتند،بیاد دارند که حکایت بازنشستگی مان چه سرانجامی داشت. بنا شد ، نامه ایکه بعنوان رنجنامه به مسئولین مربوطه ،درست 11ماه پیش نوشته بودم ، این هفته براتون بخونم.

 

 

                                   بسمه تعالی

 

رنجنامۀ یک پزشک باز نشسته

 

حضور محترم ریاست نظام پزشکی شهرستان بناب

 

پس از سلام وعرض ادب وتبریک فرا رسیدن سال نو ،

بدینوسیله می خواستم چگونگی احساس تحقیر شدن خود را ، در آستانه سال نو خدمت مبارکتان عرضه بدارم.

پس از پایان تحصیلات پزشکی در کشور آلمان،به نیت خدمت به مام وطن، برلین غربی را با تمام زرق وبرق فریبنده اش رها و به زادگاهم تهران مراجعت کردم.پس از پنج سال طبابت در تهران به پیشنهاد عزیزی که درد محرومیت دردمندان را داشت ،زادگاه خود پایتخت را رها وبه بناب، که آن زمان فقط پنج مطب داشت ،هجرت کردم.وتمام طول عمر بازدهی مفیدم را به طبابت در این بلد ، درغربت گذراندم.

به توصیه یک همکار عزیز جان، خود را بیمه نمودم، تا در سنین کهنسالی از حقوق بازنشستگی استفاده کنم و باز توصیه شد که حق بیمه را دوبرابر حق بیمۀ کارگری بپردازم، تا حقوق بازنشستگی نیز دوبرابر حقوق کارگری شود ، به تعبیر دوستان، تاحدودی دندانگیر باشد.

به توصیه عزیزانم عمل کرده . حدود بیست سال حق بیمه را پرداخت نمودم.

حال که مرز 60 سالگی را گذرانده و دیگر آن توان کاری وشادابی جوانی از من رخت بربسته ، وچشمانم نور خود را از دست داده، برخلاف وعده و وعید های داده شده ، حقوق بازنشستگی در حد همان حقوق کارگری می باشد.یعنی ماهی حدود چهارصد وسی ونه هزار تومان.در مقابل سئوالم: مگر بنا نبود با پرداخت دوبرابر حقوق پایه، دوبرابر حقوق بازنشستگی دریافت کنم؟ کارمندان وبرادران عزیزم درسازمان بیمه، که آنها نیز مجبورند به قوانین وبند وتبصره و... عمل کنند.جواب دادند: با محاسبه ضرب وتقسیم وجمع و تفریق و کسردرصدها ی موارد مختلف، که در حد توان درک من نبود.بدین نتیجه رسیدند که حق بازنشستگی من، همین است وبس.در مقابل سئوالم :که اگر در نهایت چنین است پس چرا توصیه به دو برابر پرداخت کردن نمودید؟.پس چه فرقی کرد؟ بهتر نبود، همان مقدار پایه کارگری را پرداخت می کردم ! باز جوابی شنیدم با کلی بند وتبصره که خارج ازفهم ودرک من بود.

در هرحال، جناب آقای رئیس ! شما بفرمائید با حقوق بازنشستگی چهارصد هزار تومان، یک پزشک در اوضاع اقتصادی امروزه ، با شهریه های آنچنانی دانشگاه ها و توقعی که اطرافیان از یک پزشک دارند ومنبع درآمد دیگری نیز وجود ندارد،چه باید بکند؟ واز زیر بار این تحقیر چگونه بدر آید ؟ همین دیروز رفته بودم بانک ،برای گرفتن حقوق بازنشستگی،کارمند بانگ گفت :

خب آقای دکتر بسلامتی بازنشست شدید؟! ولی چرا حقوقتان این همه کم است اینکه حقوق کارگریست نه یک دکتر ! وبه شما فقط 132000 تومن عیدی ،پاداش داده اند.!!! ومن نمی دانستم چگونه رنگ رخسار تحقیر شده خود را از آن کارمند بانک و کارگرانی که برای گرفتن حقوق بازنشستگی و پاداش عیدی آمده بودند پنهان کنم.و تحقیر آمیز تر ازآن ،توصیه می شود به سازمان بهزیستی و به سایر مراکز مشابه مراجعه کنم و اقدام به گرفتن یارانه نمایم. یعنی با صدقه زندگی کنم.

بزرگی به مردی و فرهنگ بود...گدایی در این بوم وبر ننگ بود

چه کردیم کین گونه گشتیم خوار؟... خرد را فکندیم این سان زکار

(فردوسی)

آزموده های دینی، یادم داده بود که به سادات صدقه نمی رسد.ولی ظاهرا ارزشهای دینی این فقره هم ،مثل سایر مواردرنگ باخته است.

جناب آقای رئیس ! از شما انتظاری نمی رود که برای این حقیر،اولین بازنشسته زیر مجموعۀ خود اقدامی کنید،چون تصور می شود،این تدبیر خارج از محدودۀ اختیارات حضرتعالی باشد.فقط یک رنجنامه ای بود از ریش سفید مجموعه نظام پزشکی تحت مدیریت شما ، تا آینۀ آیندۀ شما  و سایر خواهران وبرادران همکار  شما باشم.

از اینکه در آستانۀ عید نوروز خاطرتان را مکدر نمودم پوزش می طلبم.

از خدای منان برایتان بهترینها را آرزو مندم.

با احترامات فائقه سید ....

 

رونوشت ارسالی به:

سازمان نظام پزشکی شهرستان بناب

سازمان بیمه اجتماعی شهرستان بناب

خبرگزاری مهر

23اسفند89

 

الهی !

 عمری باعزت عطا کن وسکرات مرگ را بر من آسان و لحظه مرگم را،لحظه با سعادتی گردان !

پ.ن. :

از تمام عزیزانی که درطول این 115 هفته ،قدم رنجه نمودند،و محفل خاطره گوئی مارا مزیِّن کردند و با نظرات حکیمانه شان، مرا در ادامه نقل حکایتهایم دلگرمم کرده،و از دوران کودکی ،تا امروز دوران بازنشستگی ام ،از تهران تا برلین و از برلین تا بناب همراهم شدند، بینهایت سپاسگزارم. و دوستی های بی شائبه شما عزیزان جان را، هرگز فراموش نخواهم کرد. ولی در هرحال هر آغازی را پایانیست . ولی از آنجانیکه به تک تک شما عزیزان دل بسته ام ، باز اگر خاطره ای بیادم افتاد و یا اتفاق و خاطرۀ  جدیدی پیش آمد و یا بقول شما جوانان ،دلنوشته ای دلم را قلقلک داد،باز در همین محفل انتظارتان را خواهم کشید.

و درنهایت سر تعظیم بر شما عزیزان جان فرود می آورم و به خدای منّان می سپارم تان.پایدار و سر بلند و سلامت باشید.

  
نویسنده : نبضگیر ; ساعت ٢:٢٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٦ بهمن ۱۳٩٠
تگ ها :

" بازنشستگی "

به نام حضرت دوست که هرچه داریم از اوست

ایکه پنجاه ورفت درخوابی   مگر این پنج روزه دریابی

ملک الموت را به حیله و زور   نتوانی که دست برتابی

سعدیا راستی زخلق مجوی   چون تودر نفس خود نمی یابی

سلام بر سروران عزیز جانم و همراهان همدل و همرازم. اعیاد بزرگ ماه ربیع ، ماه بهارماهان ،برهمه شما بزرگواران ، مبارک باد.

یه روز از روزا ،یکی از دوستان و همکاران عزیزم،که در بیمۀ تامین اجتماعی شاغل بود،مرا راهنمائی و توصیه کردکه: "دکتر جان ! یخورده به فکر خودت باش ! حالا جوان هستی و میتونی مرتب و هر روز  این مسیر تبریز به بناب و بالعکس را درگرمای تابستون و در سرما و برف بارون زمستون رانندگی کنی . ولی خدای ناکرده زبونم لال خب کاره، ممکنه پیش بیاد،تصادفی بشه و از کار افتاده بشی،بیمه که نیستی وکسی هم نیست که حمایتت کنه،یا اصلا تصادف هم نه، خب پیری و از کار افتادگی که در پیش هست ! چون حقوق بگیر نیستی و حقوق باز نشستگی نداری، ممکنه به زحمت بیوفتی،از اونجائی که تورو می شناسم، فقط در حد مایحتاج زندگیت کار میکنی. و سوداگر نیستی که پول انباشته کنی تا با آن در رفاه کامل برای تمام عمرت زندگی کنی. پس بیا خودت را بیمه کن. که لااقل در سن بازنشستگی ،حقوق باز نشستگی بگیری  تا زیاد در فشار نباشی ."

به شوخی و با خنده گفتم: تا حالا در جاده ها نوشته های پشت کامیونها را خونده ای؟  که می نویسند" بیمه ابوالفضل " ! منم بیمه حضرت ابوالفضل هستم. دوستم خندید و گفت: درسته ! ما همه بیمۀ حضرت ابوالفضل هستیم. ولی بد نیست یه بیمه تکمیلی هم داشته باشیم.تو ماهانه یه پولی میدی،انگار داری پس انداز میکنی و در سن باز نشستگی باز پس میگیری. منتهی برای اینکه،حقوق بازنشستگی ات تا حدودی دندانگیر باشه ،بهتره که به حساب بیمه ،حق بیمه را دوبرابر حق بیمه کارگری واریز کنی ،تا دو برابر هم حقوق بازنشستگی بگیری." خلاصه اونقدر این دوست و همکار عزیز در گوشم خوند،تا منم خام شدم .

بالاخره آبان 1389 به سن بازنشستگی یعنی 60سالگی رسیدم. با یه کلاه شاپو و با یه عصای چوبی خراطی شده و قدی خمیده ، رفتم تا اولین حقوق بازنشستگی رو بگیرم.خنده(شوخی کردم،باور نکنید،نه قدم خمیده است،نه عصا بدستم و نه کلاه شاپوئی بر سر دارم،اما ناگفته نماند که کلاه سرم رفته !! ناراحت) . بله ! داشتم می گفتم که رفتم بانک ، تا اوّلین حقوق بازنشستگی ام را بگیرم، با کمال تعجب دیدم. حقوقم همان حقوق کارگری است.وقتی اعتراض کردم که چرا اینطور؟!! کلی بند و تبصره و نر ماده  برام ردیف کردند. گفتم :خب مومن ! شما که اینهمه به این مواد قانونی اشراف دارید  و میدانستید که بمن تعلق نمیگیره،پس چرا پیشنهاد پرداخت دوبرابر حق بیمه را بمن دادید؟؟!!باز جوابهائی دادند که سر درنیاوردم.گفتم :پس پولهای اضافی راکه بصندوق بیمه ریختم بمن برگردانید. گفتند:پدرآمرزیده! پولی که بصندوق دولت بره ؟؟ دیگه !! بر نمیگرده. والله! چی بگم؟ حالا هی میگید نباید اینجا رو با اروپا و کافران و مفسدان مقایسه کرد. ولی یادتون هست یه بار در خاطراتم از بیمه آلمان براتون تعریف میکردم،که چطور اشتباهی مدتی ازم دوبرابر بیمه گرفته بودند و من نیز خبر نداشتم،ولی وقتی خودشون به این اشتباهشان پی بردند،با عذر خواهی تمام پول هائی که حدود 1000 مارک می شد برگردوندند!

عزیزانی که این حکایتم را نشینیده اند ، و دوست دارن بخونن میتونند به آرشیو ( عناوین مطالب وبلاگ) به تاریخ چهارشنبه 8تیر 90 بعنوان " حق دادنیست یا گرفتنی؟ " مراجعه کنند. تا ببیند فرق از کجاست تا بکجا!!! خلاصه دیدم به جائی راه نمی برم. تصمیم گرفتم مثل خیلی از افرادی که دستشون بجائی بند نیست از روی ناچاری نامۀ سر بسته و سرگشاده می نویسند، منهم یه نامه ای بنویسم. که اگه حوصله اش را دارید و خسته نشدید،براتون بخونم . چون دیگه نمی خوام به هفته آینده حواله کنم. نه !! بذارید ببینم ! خود نامه ام حیلی طولانیست. خسته میشید،پس بمونه برای هفتۀ آینده. میخواستم این هفته نقل خاطرات را تموم کنم ولی نشد.چشمک

الهی !

با ددان بتوان به سر بردن، با دونان چه باید کرد ؟

  
نویسنده : نبضگیر ; ساعت ٢:۳۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩٠
تگ ها :

" سرعین "

 

به نام حضرت دوست که جلا دهنده دلها اوست.

 

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی    که به دوستان یک‌دل، سر دست برفشانی

نفسی بیا و بنشین، سخنی بگو و بشنو    که به تشنگی بمردم، بر آب زندگانی

مده ای رفیق پندم، که نظر بر او فکندم    تو میان ما ندانی، که چه می‌رود نهانی

دل دردمند سعدی، ز محبت تو خون شد    نه به وصل می‌رسانی، نه به قتل می‌رهانی

 

سلام بر عزیزان جان وهمراهان محفل خاطره گوئی مان.فکر کنم که اکثر دوستانی که درگیر امتحانات بودند،باید تاکنون با موفقیت امتحانات را پشت سر گذاشته باشند. نمیدونم دوستان تا کجا و چقدر این حکایت سفر نوروزی مارا به مشهد مقدس دنبال کرده بودند.ولی در هرحال اینهفته به آخرین قسمت سفرمان می رسیم.وقتی از اردبیل رد می شدیم،بچه ها پیشنهاد کردند،تا سرعین راهی نمونده تاحالا اونجا نرفتیم میشه یه سری هم به سرعین بزنیم ؟پیشنهاد به رای گذاشته شد،با اکثریت آرا تصویب  شد .منم تا حالا سرعین نرفته بودم،ولی تعریفش را زیاد شنیده بودم،که از سراسر کشور میان اینجا برای آب درمانی.خب بد نیست ماهم بریم،واز آب معدنی آن استفاده برده وخستگی رانندگی بیش از سه هزار کیلومتری را هم برطرف کنیم.

تقریبا 25 – 30 کیلومتر بعد از اردبیل رسیدیم به سرعین.سرعین ، در یک دره کاسه مانند که از شیب های ملایم دامنه های سبلان تشکیل شده، قرار داره.گویا سرعین در ادوار گذشته نامهای مختلفی داشته،مثل ساری قیه،یا سارقین،سرائین و سرقین. سارقین می گفتند،چون یه زمانی دزدان در معبدهای تخریب شده آناهیتا،ودر آتشکده زرتشت برای خودشون جایگاهی،و پناه گاهی درست کرده بودند. بعلت آتشفانهائی که کوه سبلان داشته،حالا کی اتفاق افتاده نمی دونم.باعث شده که در این منطقه سنگهای زرد و خاکهای زعفرانی و سنگ گداخته های آتش فشان زرد رنگ زیاد به چشم بخوره. و قدم بقدم  چشمه های جوشان آب معدنی بیرون زده. که مجتمع های آبدرمانی روی این چشمه هابرای توریست ها ساخته اند. که معروفترین آنها عبارت است از مجتمع آبدرمانی سبلان،بئش باجیلار،آبگرم معدنی گاومیش گلی،قره سو،ساری سو،گوز سوئی،بئش بولاغی وو....

 این آب معدنی ها اکثرا از آنیونهای: بیکربنات کلرور،سولفات و کاتیونهای مهم آن از سدیم،پتاسیم و منیزیم تشکیل شده.از سرتاسر ایران و گاهی از کشورهای همجوار برای آبدرمانی میان اینجا. خلاصه ماهم از استخر سرپوشیده سبلان و استخر سر باز گاومیش گلی که دمای آبش حدود 46 درجه سانتی گراد بود،استفاده کردیم وهمینطور این آبگرم ها را لوله کشی کرده و به وان های انفرادی،جکوزی و دوشهای انفرادی تمیز و زیبا هدایت کرده اند.جاتون خالی حسابی در این وانها خوابیدیم و خستگی ازتنمون در آمد.

این سفر هرچند طولانی و با این پیکان مدل 54 مان خسته کننده بود ولی ارزش آنرا داشت. خیلی خوش گذشت،مخصوصا در ساعت تحویل در حرم امام بودن. لذا تصمیم گرفتیم هرسال ساعت تحویل را در خدمت امام باشیم،ولی توبه توبه !! که دیگه مزاحم عزیزان و دوستان نشیم،وهمیشه اطاق خالی و ویلائی پیدا میشد.و چنین نیز کردیم. ولی ناگفته نماند سالها بعد با یک خانوادۀ بسیار خوب و صمیمی از اهالی تنکابن آشنا شدیم که چندین سالست مزاحم آنها می شیم و یه خونه باغ  کوچولوی با صفا ئی در یک باغ پرتقال و کیوی دارن،که همیشه اونجا میریم. فکر کنم سه الی چهار سالی این برنامه را داشتیم ولی بعدن به جای نوروز مدتیست که ایام تاسوعا و عاشورا  را مشرف میشیم مشهد.

فکر کنم با این سفر نامۀ طولانی با اونهمه اتفاقات ، آنهم در این ایام امتحانات ،خستۀ تان کردم. خب تا هفتۀ آینده که شاید دیگه آخرین خاطراتم باشه شمارو بخدا می سپارم.    

الهی !

بنده را  از سه آفت نگاه دار :

از وسواس شیطانی ، از هوای نفسانی ، و از غرور نادانی .

  
نویسنده : نبضگیر ; ساعت ۱:۳٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ بهمن ۱۳٩٠
تگ ها :

" ماهیگیری "

به نام حضرت دوست که هرچه داریم از اوست

 

در این زمانه رفیقی که خالی از خللست   صراحی می ناب و سفینۀ غزلست

جریده رو که گذرگاه عافیت تنگست   پیاله گیر که عمر عزیز بی بدلست

نه من زبی عملی در جهان ملولم و بس   ملالست علما هم زعمل بی عملست

هیچ دور نخواهند یافت هشیارش   چنین که حافظ مامست باده ازلست

 

سلام بر عزیزان جان و همراهان همدل و همراهم.

رحلت خورشید غروب ناپذیر آسمان نبوت و شهادت جانسوز و جگر سوز امامان همام، امام حسن مجتبی و امام رضا (ع) را خدمت شما تسلیت عرض میکنم.

هفتۀ گذشته خدمتتون عرض شد،که پس از چهار پنج روز اقامت و زیارت در مشهد که جاتون خالی خیلی هم خوش گذشت، از همون راهی که اومده بودیم برگشتیم. هوا هم بهاری شده بود و بعضی از درختان جنگل گلستان شکوفه زده و گلهای زرد مینو دشت هم ازهر بینده ای دلبری میکرد. دختران و پسران ترکمنی با لباسهای رنگارنگ سوار براسب در مزارع، زیبائی خاصی داشت،یه جا نگهداشتیم تا ازشون اجازه گرفته و عکسی بگیریم. در کنار اینهمه زیبائیهادر مسیر راه که دقیقا یادم نیست کجا بود،فکر کنم یه روستائی در نزدیکی های جنگل "دلند" بود که درست در محل ورودی جاده روستا به جاده اصلی، یه جنازه ای پیچیده به چادر روی زمین درازکش قرار داشت و درست از کنار این جنازه، عروس ودامادی دست در دست یکدیگر با جماعتی از همراه هانشان با دایره و تمبک می گذشتند. صحنه ی عجیبی بود،یک تابلوی زنده از پایان زندگی مشترک یکی و آغاز زندگی مشترک دیگری، جلوی چشمانمان خود نمائی میکرد. یک تابلوئی ازاشکها و لبخندها......این صحنۀ ناراحت کننده تا مدتی در طول راه افکار ما رو در موردفلسفۀ زندگی بخودش مشغول کرده بود تا انکه رسیدیم به رودسر.

اگه یادتون باشه،هفتۀ گذشته عرض کردم که وقتی با حمید دوستم تلفنی صحبت کردم،گفت: "یه روز قبل از اینکه برسید به رودسر منم میام ،که باهم باشیم و دوروزی بیشتر بمانید تا بریم دریا ماهیگیری و در کنار ساحل ماهی کباب کنیم .  لااقل تا حدی جبران بدقولی ام بشه و از شرمندگی دربیام." وقتی رسیدیم ویلا دیدیم، همه جای محله را آذین بندی کرده اند و جشن و مراسم عروسی برقراره.در ویلا را زدیم ولی کسی نبود. آقای سلیمانی همسایۀ دوست ویلا دارمان ،این بار مثل دفعه پیش نه در لباس کار از بین شالیزار ،بلکه با لباس نو و اطو کرده ،آمد به استقبال مان و گفت: "خوش آمدید،زیارت تان قبول باشه.خوب موقعی آمدید، مراسم عروسی داریم. ماشین را پارک کنید تشریف بیارید تو." عرض کردم: دفعه پیش خیلی مزاحمتان شدیم و شرمندۀ محبتهایتان گشتیم. از مشهد با حمیدخان صحبت کردم و بنا شد ایشون یه روز زودتر از ما بیاد و باهم باشیم . ولی ظاهرا نیستند و کسی جواب نمیده.

آقای سلیمانی گفتند: "هنوزکه نیامدند،خب اگه گفته میاد،لابد میاد، حالا تا بیاد ،شما پیاده بشید و برید منزل برادر خانومم،که در همین همسایگی ماست،تاخستگی تون در بیاد،حمید خان هم انشاالله میرسه."

ولی نشون به اون نشون که بازم حمید خان دوست نازنینم مثل دفعه قبل مارو سرکار گذاشت.چون آقای سلیمانی اینا مراسم عروسی داشتند،دیگه نمی شد مزاحم شان بشیم،لذا تصمیم گرفتیم بریم داخل شهرتا یه هتلی یا اطاقی در ویلائی برای یه شب پیدا کنیم. ولی باز نگذاشتند که بریم . و گفتند: "درسته که خونه ما بخاطر عروسی شلوغ پلوغه ،حالا یه امشب را خانه برادرخانومم بد بگذرونید.یه شب که هزار شب نمیشه. "

دلم می خواست زمین دهن باز میکرد و منو می بلعید و اینهمه خجلت زده نمی شدم.از خجالت نمیدونم شام عروسی اصلا چی خوردیم، به هرحال مقداری زعفران ، هل، زرشک ،آلو ، مهر وتسبیح و جانماز برسم سوغاتی به خانواده ی آقای سلیمانی دادیم، و به امید اینکه هروقت تبریز تشریف آوردند،در خدمتشان باشیم،صبح زود روز بعد ازشون خداحافظی کرده و به بسوی تبریز حرکت کردیم.    

تا هفتۀ دگر وبا نقل ادامه سفر خدا یار و نگهدارتان باد

الهی

رسولست چه نیکو فرمود که: کورچشم سر،از مشاهده خلق محروم است و کورچشم دل،از رؤیت حق .

الهی مرا چشم سر بینا داده ای،چشم دل بینا نیز ده تا  خلق بین حق بین شود !

  
نویسنده : نبضگیر ; ساعت ٩:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٥ بهمن ۱۳٩٠
تگ ها :